कधी कधी मी पुलंचा

कधी कधी मी पु. लं.चा,
कधी कधी मी अत्र्यांचा.
प्रश्न उरतो मधे फक्त वेलांट्या
आणि मात्रांचा||१||
पु.ल.म्हणत भगवंत ना,
तो तुमच्या साथ आहे.
अत्रे म्हणत भगवंत ना,
तो तुमच्या 'आत' आहे.||२||
म्हणजे पु.लं च खाद्य हे,
दही आणि भात होते.
तर अत्रे कृष्ण उपासक,
ते गोपाळ काल्यात होते.||३||
त्या गोपाळाला काला सोडुन,
जगता कधी आलेच नाही.
तर हा गोपाळ मुळातच काल्यातला,
त्याला काल्यानी सोडले नाही||४||.
काला म्हणजे कला,
की कला म्हणजे काला?,
जाउ दे ह्या कोड्याना,
मी का करु कलकला?||५||
पु. लं ना विनोदाची गोडी होती,
तर अत्र्यांना खोडी होती.
काही का असेना शेवटी,
एकच घोडागाडी होती||६||
पु.लना वाचक मिठी मारतात,
तर अत्र्यान्ना घडतो सलाम.
म्हणजे पुल ला(ई)फ बॉय साबण,
तर अत्रे सणसणीत हमाम.||७||
म्हणजे मी कुणाचा?
दह्याचा कि हंडीचा?
अहो हे दोघ माझे,                          
एरवी असतो
कोण कुणाचा?||८||
विनोदाच्या कांडीने,
बसते कधि झुकांडी.
पण कधिच होत नाही,
वाट त्यांची एकांगी ||९||
फटाक्यांच्या माळाच या,
सम्पल्या असे म्हणायचे.
पण नाद दडलेले कानी,
ते कसे सुटायचे?||१०||